En opnieuw faalt Frankrijk: de verdomde vloek van Wendie Renard

En opnieuw faalt Frankrijk
De verdomde vloek van Wendie Renard

Door Tobias Nordmann en Anja Rau

Wendie Renard is een van de grootste voetballers van onze tijd. Niet alleen fysiek. De Franse verdediger pakte een waanzinnig aantal titels op clubniveau. Het wil gewoon niet lukken met de nationale ploeg. Ook niet tegen Duitsland.

Tot de vijfde minuut van de toegevoegde tijd meende Wendie Renard dat de ommekeer tegen Duitsland nog zou kunnen lukken. Ze dirigeerde haar Franse collega’s tot de vijfde minuut blessuretijd en legde uit waar de bal heen moest. Op haar hoofd was dat in ieder geval duidelijk. Omdat Wendie Renard niet alleen de grootste speelster was in deze halve finale van het EK, werd ze ook als gevaarlijkste aangemerkt. Tenminste als het ging om het succesvol omzetten van hoge kruisen. En zo verscheen de defensiechef van Olympique Lyon in de laatste minuten van het duel steeds meer in het Duitse strafschopgebied.

Tevergeefs. De Fransen verloren met 2-1. De droom van Wembley, het verlangen naar de titel, het was weg. De ballen van de collega’s vonden altijd hun weg naar Renard. Maar de 32-jarige had op woensdagavond niet de precisie die haar normaal kenmerkt. Ze had al 33 doelpunten gemaakt in 136 wedstrijden voor het nationale team. Een ander gebeurde gewoon niet. Dit is een van de redenen waarom Frankrijk opnieuw voortijdig faalde in een groot toernooi. Het team vertrok met lege handen op het WK 2011, 2015 en 2019, de EK’s van 2013 en 2017 en de Olympische Spelen van 2012 en 2016. Nu is het verhaal van de mislukking een hoofdstuk rijker.

“Het is aan ons om dat te veranderen”

Deze zomer had alles helemaal anders moeten zijn. Eindelijk geslaagd. Renard, de dominante speler van het afgelopen decennium, had voorafgaand aan het duel met Duitsland aangekondigd: “Het verleden is onderdeel van mijn geschiedenis en ook onderdeel van de selectie. Het is aan ons om daar verandering in te brengen.” Het team vulde de woorden van hun leider niet met leven. Hoewel Frankrijk fysiek als vanouds speelde, waren ze ook ongewoon gespannen. Het was pas in de minuten na rust dat het team van coach Corinne Diacre de kwaliteit liet zien die ze bezitten, terwijl Duitsland worstelde om een ​​achterstand te voorkomen dankzij een sterke Merle Frohms. Renard rende, vocht, orkestreerde. Maar op het cruciale moment was ze er niet. Zij van alle mensen, de verkeerstoren (dat is haar bijnaam) werd in de 2-1 overwinning door de Duitse aanvoerder Alexandra Popp overboord gesprongen.

De Duitsers wisten dat ze het vrouwtje niet helemaal uit het spel konden halen. Maar ze deden hun uiterste best om ze zo min mogelijk in de kop te houden. En dat is hartstikke goed gelukt. Ook omdat bondscoach Martina Voss-Tecklenburg haar ploeg een duidelijk plan had laten zien. Het team wist dus precies welke kant Renard opgaat met hoge voorzetten, zoals Popp uitlegde na de zwaarbevochten overwinning.

Hoe groot de euforie in het Duitse team ook was, de avond eindigde bitter voor de 32-jarige. Misschien gaat ze de geschiedenis in als de ongekroonde koningin. In ieder geval op nationaal teamniveau. Want anders heeft Renard de pagina’s in de voetbalalmanakken rijkelijk gevuld. Ze won 15 kampioenschappen, won negen bekers en won acht keer de Europacup. Wat een lomp record. Het wil gewoon niet lukken met Frankrijk. Nog niet. Volgend jaar komt het volgende WK. Renard zal er zeker nog zijn. Zelfs een jaar later, in 2024 op de Olympische Spelen thuis, zal ze spelen als ze niet geblesseerd is. Is de EM 2025 nog een optie? Wie weet is Renard dan 35. Dat is mogelijk.

Renard is hongerig naar overwinningen

En haar drive is geweldig. enorm. “We houden onszelf voor dat dromen kunnen uitkomen”, zei Renard onlangs in een interview met de UEFA. “We hebben elk seizoen veel bloed, zweet en tranen gestoken. Als je met niets begint en eindigt met de titel, is er geen beter gevoel. Dat is mijn motivatie en daar streef ik naar. Ik hou van competitie en altijd, als ik op het veld sta, wil ik winnen. Het maakt niet uit welke wedstrijd het is, ik wil winnen.”

Deze mentaliteit ontwikkelde ze al op jonge leeftijd. Tegen alle verwachtingen in begaf ze zich vanuit haar thuisland Martinique naar het profvoetbal. Ze had alleen een uitnodiging gekregen voor een proefsessie op de Franse elite voetbalschool in Clairefontaine, wat alleen al een verrijking was. Ze werd niet aangenomen, maar even later nam Olympique Lyon contact op. “Het was het lot”, zei ze ooit over haar verloving daar. Lyon werd het beste team van Europa. Renard een van de beste spelers op het continent. Met slechts één fout, de verdomde vloek met Frankrijk.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*